Leonard Nolens

Vrijdagmiddag 30 november reikt koningin Beatrix in het Koninklijk Paleis op de Dam de Prijs der Nederlandse Letteren  uit aan de Vlaamse dichter en dagboekschrijver Leonard Nolens (65).

De jury - onder voorzitterschap van Herman Pleij - roemt de Vlaming omdat hij 'onmodieus de tegenstelling tussen het woord en het leven verwerpt'.

Tijdens een van de onvolprezen Poëziezomers in Watou (B) hoorde ik hem al eens voordragen. Het geeft een meerwaarde aan zijn toch al prachtige poëzie. Luister hier naar het gedicht Vermoeidheid.

Kijk hier naar een videoportret van Leonard Nolens. Meer gedichten van Nolens vind je hier.

Canto Ostinato

fragment uit Canto Ostinato

Componist Simeon ten Holt (89) is overleden. Hij is vooral beroemd geworden met zijn compositie Canto Ostinato (letterlijk: 'koppig lied'). Minimalistische muziek die desondanks een groot publiek bereikte. Net als het Hollandse landschap lijkt de muziek aanvankelijk rationeel, eentonig en saai, maar is deze van een ongekende, indringende schoonheid. Kijk en luister maar:

Zalstoe aaltied bie mie blieven

Ede Staal (1941 - 1986)

Toen Loes en ik in 1999 besloten naar Oost-Groningen te verhuizen, 

kregen we van Caroline - net als ik jarenlang met hart en ziel verbonden
 aan Theater Rondeel in Wijk bij Duurstede - een cd'tje (ik weet nu 

dat het in het Gronings een 'spaigelploatje' heet), met dat prachtige
nummer 'Zalstoe altied bie mie blieven' van Ede Staal.
Toen we dit hoorden, wisten we het helemaal zeker:
We hebben de juiste keuze gemaakt!

 

Liedteksten van Ede Staal zijn hier te vinden. 

 De cd-single Zalstoe aaltied bie mie blieven was
in 1997 een kerstcadeautje voor de abonnees van het
Nieuwsblad ('t Nijsblad') van het Noorden
(thans: Dagblad van het Noorden).
Ook As vaaier woorden staat op deze single.
Hier een unieke filmopname van Ede Staal
(met een fragment van het lied).

I.M. Theater Rondeel

  't Rondeel in Wijk bij Duurstede. 
Links in de voorgevel het gedicht Wat blijft.

Tien jaar lang (van 1989 - 1999) was ik verbonden aan Theater Rondeel in Wijk bij Duurstede. Helaas werd in 2005 de subsidiekraan door het gemeentebestuur dichtgedraaid. Doodzonde, want het kleine theater - in een voormalige stadsboerderij aan het Kokkestraatje - liet de verbeelding aan de macht komen en voorzag in een culturele behoefte. Dankzij oud-filmer Ernest Bresser en zijn vrouw Iet kwam het tot stand. Jarenlang werden er allerlei voorstellingen gegeven. Bovendien was het een geliefd filmhuis.

Sterren van weleer
Gisteren werd ter herinnering aan het theater een beeld van Yvonne Visser bij de entree van de oude binnenstad van Wijk bij Duurstede, tegenover café De Veldpoort, onthuld. Ik was erbij en het was een hartelijk weerzien met veel oud-bekenden.
Er staat nu een mooi monument op de (ronde) 'grafsteen' van Theater Rondeel. Een haas, die kijkt naar de sterren van weleer, maar zich tegelijkertijd als het ware tot de muzen richt met het verzoek om de cultuurbarbaren onder de politici te laten inzien dat (theater)kunst van onschatbare waarde is.  

Caroline van Kappel (oud-vrijwilliger Theater Rondeel, links) en 

Yvonne Visser (de schepper van het beeld) tijdens de inleiding.

 

de onthulling... 

 applaus!

 
Ernest Bresser (rechts) spreekt - na jaren - weer zijn publiek toe.

    

 

 

Momenteel bevindt zich in het  voormalige theater een 

atelier en galerie voor 'outsiderkunst', Reinaerde Atelier 't Rondeel.

 Na de onthulling was er een receptie in de prachtige
galerie, waar ooit de 'sterren van weleer' straalden...

Het atelier in de voormalige schuur

  

Een van de werken van een 'outsiderkunstenaar'.

Rondeel is in goede handen!
En gelukkig heeft Theater Rondeel de basis gelegd
voor het huidige Calypso Theater aan de Markt.

HBS AGENDA 1934 - 1935

Ondanks allerlei bureaucratische barricaden, kafkaëske kronkelpaden, wetten die in de weg stonden (en praktische bezwaren), is het dan eindelijk zover. Deze week verhuizen we mijn hoogbejaarde ouders (92 en 94 jaar) naar een mooi appartement in een verzorgingshuis.
Mijn vader vond bij het leeghalen van de kasten nog een HBS-agenda uit zijn jonge jaren. Het boekje valt bijna uit elkaar, maar het is een prachtig document uit de tijd dat hij in de derde klas van de Gemeentelijke Hoogere Burger School aan de Van Asch van Wijckskade in Utrecht zat, cursusjaar 1934 - 1935. Hij vond dat het mij als leraar toekwam...

Het rooster (Nederlandsch, Fransch, Duitsch, Engelsch...)

Destijds kon je in de agenda ook je hoed- en boordmaat kwijt... 
Mijn vader vond zijn schoenmaat (en het alarmnummer van 
de brandweer) kennelijk voldoende.

 De Gemeentelijke HBS aan de Van Asch van Wijckskade in Utrecht

Vaarwel GroenLinks

(Open) brief aan het interimbestuur van GroenLinks

Onderwerp: opzegging lidmaatschap

Geachte leden van het bestuur,

Hierbij zeg ik mijn lidmaatschap van GroenLinks per direct op. 
Sinds begin jaren zeventig van de vorige eeuw ben ik lid van de partij (aanvankelijk de PPR). Ik ben dan ook niet over één nacht ijs gegaan bij het nemen van dit ingrijpende besluit. Als lid en vooral ook vijf jaar als raadslid in Wijk bij Duurstede heb ik mij altijd met passie ingezet voor de groene en linkse idealen.

Het is een complex van factoren dat mij tot dit besluit heeft laten komen. Kunduz, de affaire Peters, de gedoogvergunning voor Essent / RWE voor de kolencentrale in de Eemshaven (nota bene verleend door een GL-gedeputeerde!) zijn er enkele van. Voor een toelichting verwijs ik gemakshalve naar de brieven die het bestuur van GroenLinks Vlagtwedde onlangs naar het landelijk bestuur en de evaluatiecommissie heeft gestuurd. Ik ondersteun deze van harte.

Afgezien van deze concrete punten, is GroenLinks naar mijn mening bovendien te liberaal, te randstedelijk en – bij tijd en wijle – ook te arrogant geworden. Rond de verkiezingen heeft bovendien een aantal onbekwame en egoïstische lieden als Weening (maar met haar het hele bestuur) en Dibi er helemaal een bende van gemaakt.

Dat de partij helemaal van God (lees: het geloof in een schonere en rechtvaardigere wereld) los is, blijkt wel uit het feit dat nota bene GroenLinks voorstander is van koopzondagen en dat Liesbeth van Tongeren op de website van de partij met droge ogen zegt: “Openstelling op zondag maakt het voor alleenstaanden en tweeverdieners makkelijker hun boodschappen te doen.”  Consumeerderen in plaats van consuminderen! Dagelijks kan iedereen tot ver na werktijd boodschappen doen. Mag er dan niet één dag zijn voor bezinning, natuurbeleving, sport, sociale contacten, cultuur? En wie delft het onderspit? De kleine ondernemer. Ik vind het ronduit schandalig dat een partij die zegt op te komen voor de zwakkeren, zo’n neo-liberaal standpunt durft in te nemen.

Met het opzeggen van mijn lidmaatschap wil ik een signaal afgeven. Het signaal dat de partij niet langer haar uitgangspunten moet verloochenen. Net als bij het CDA zie je nu wat de desastreuze gevolgen zijn. Pas als GroenLinks weer stáát voor haar idealen, zal ik overwegen als lid terug te keren.

Tenslotte wens ik iedereen die de partij weer op koers wil brengen veel wijsheid toe.

Met vriendelijke groet,

 

Hans ter Heijden

... en zong de sterren van de veenkoloniale hemel

In het mistroostige dorpshart van Stadskanaal ligt, te midden van kille wolkenkrabbers, aan een kaal, tochtig plein een 'hof der muzen': Theater Geert Teis. Wie alle - door een megalomaan gemeentebestuur  opgeworpen - barrières genomen heeft en eenmaal in het knusse theater zit, laat de verbeelding aan de macht komen en laaft zich aan de schone kunsten.

 

Zoals onlangs bij De Nieuwe Snaar, of afgelopen zaterdag, toen ik hier getuige was van een optreden van Liesbeth List. Deze grande dame van het chanson zong de sterren van de veenkoloniale hemel, begeleid door begenadigde musici. Het was een voorstelling in het kader van haar afscheidstournee. Net als van Françoise Hardy en Jacques Brel ben ik al vanaf mijn jonge jaren fan van haar. Inmiddels is ze 70 jaar en vindt ze het mooi geweest. Jammer.

Laat me, Vivre! 

Het concert was een terugblik op haar veelbewogen carrière. Zo zong ze chansons van Brel en Edith Piaf, enkele indrukwekkende liederen uit de Mauthausen Cyclus op muziek van Mikis Theodorakis en was het - begrijpelijk en terecht - vooral ook een hommage aan zangpartner Ramses Shaffy. Mooi was het filmpje over Shaffy aan het eind van zijn leven. Hij zingt 'Laat me' en Liesbeth List - live - 'Vivre'.  Bijna als een 'Sammy' kijkt ze eerbiedig omhoog naar de filmbeelden van Ramses. Ontroerend en hartverwarmend.

Kijk en luister hier naar 'Laat me' / 'Vivre' door het trio Alderliefste, samen met Ramses Shaffy en Liesbeth List: