Het luie end

Het was een zonnige middag, toen een wat oudere man van zijn fiets stapte en in het haltehokje waarin ik in m’n eentje op de bus stond te wachten, met veel gerochel op het eenpersoonsbankje ging zitten. Ik knikte even vaag naar hem en keek alweer de weg af in de richting waar mijn vervoermiddel vandaan moest komen. Geheel onverwacht zei de man tegen mij: “Het is wat u zegt meneer, je moet een doel in je leven hebben.” Ik had helemaal niets gezegd en mijn mond viel dan ook ver open van verbazing over de mij toegedichte filosofische woorden. “Een doel in je leven”, herhaalde hij. Ik knikte instemmend en voegde daar, om ook wat te zeggen aan toe: “Het is wat u zegt.”

Nog nooit had ik iemand die kennelijk om een praatje verlegen zat, op zo’n geraffineerde wijze een volstrekt onbekende tot gesprekspartner horen bombarderen. Want ik kon er niet meer omheen. Terwijl hij een shaggie draaide, vertelde hij mij het verhaal, waarvan de openingszin kennelijk de conclusie was.

De fabriek waar hij tientallen jaren had gewerkt, had hem in de herfst van zijn leven ontslagen: te jong nog voor pensioen, te oud voor ander werk. Het was een aardige man die mij zo onverhoeds tot praatpaal had gekozen. Mijn aandeel in het gesprek was, hoewel beperkt, voor hem kennelijk voldoende. En als ik in een korte pauze, waarin hij het hoofd met de grijze manen naar mij ophief, nu eens begrijpend, dan weer aanmoedigend ‘humde’, zei hij: “Het is wat u zegt, meneer.” Als hij weer naar de grond tuurde, alsof zijn levensverhaal daar in krijt op de stoep stond geschreven, en zijn relaas voortzette, keek ik steels even of mijn bus al naderde.

Juist was hij aan het vertellen dat hij die middag bij iemand de tuin zou opknappen, maar kennelijk het verkeerde adres had opgekregen - zodat hij onverrichterzake moest terugkeren - en moe geworden van het fietsen hier even bij mij op het bankje was komen zitten, toen lijn 41 aan kwam rijden.

Met gemengde gevoelens nam ik gehaast afscheid van de arbeider-filosoof. De bus zette zich in beweging en terwijl ik mijn hand opstak naar de man op het bankje, reed ik de Gansstraat uit die bij Utrechters bekend staat als het ‘Luie end’. Het ‘Luie end’, want aan de ene kant ‘zitten ze’ (in de gevangenis), aan de andere kant ‘liggen ze’ (op het kerkhof).

Op de achterbank in de bus denderde het nu door me heen: “Het is wat u zegt meneer, je moet een doel in je leven hebben.”

Hans ter Heijden

Hier 'zitten ze': Huis van Bewaring, Gansstraat Utrecht

Daar tegenover 'liggen ze': begraafplaats Soestbergen. (Foto's: Wikipedia)

Rabo

De brievenbussen gaan grotendeels uit het straatbeeld verdwijnen. Postkantoren, buurtwinkels én banken legden al eerder het loodje. In 2000 schreef ik over de verdwijnende Rabobankkantoren al een column in de Volkskrant. Tot mijn grote verbazing tref ik die nu op de site van het AD aan. Hopelijk geen voorbode van alweer een krantenfusie...

De column (hiervoor moet je je soms op de AD-site aanmelden, daarom heb ik hem ook hieronder geplaatst):
 
Rabo
Hans ter Heijden

AD 8-8-00 - 00:00 

 

Op onze breedbeeldbuizen zagen we tijdens de Tour dagelijks onze Rabo-ploeg door het Franse landschap suizen. Bergje op, bergje af, dorpje in, dorpje uit....

 

Dit flitsende beeld moet de marketingjongens en -meisjes van de Rabobank op een idee hebben gebracht. Bij mij in de buurt, in Oost-Groningen, wordt namelijk een uniek concept geïntroduceerd: de bank-op-wielen. Onder het motto 'Geld moet rollen' suist de Rabo-Dollardploeg straks dorpje in, dorpje uit door de heerlijkheid Westerwolde en de 'graanrepubliek' van het Oldambt.

Door Nieuweschans, Finsterwolde, Nieuwolda, Noordbroek, Meeden, Heiligerlee en Wedde. Eén keer per week, want dat is voldoende om - na het opheffen van de bankkantoren - alle boeren, burgers en buitenlui die Rabo groot hebben gemaakt, te vriend te houden. Dénken ze, bij de Rabo.

'Herziening kantorennet maakt ruimte voor meer persoonlijke dienstverlening en professioneel advies.' Dit is de flitsende titel van het vlugschrift waarin de voornemens worden ontvouwd. Waarin verslechteringen als verbeteringen worden voorgespiegeld; we heffen dan wel onze kantoren - inclusief betaalautomaten - op, maar je kunt toch gezellig internetbankieren of per telefoon '24 uur per dag!' je bankzaken regelen.

Tel uw zegeningen, keer op keer! Als je straks niet alleen het gemeentehuis, het postkantoor en de buurtwinkel mist, maar ook nog de bank. En vereenzaam maar lekker als je vanaf je bank teleshopt, telebankiert of telefoneert.

Wat is dat toch dat willens en wetens de sociale structuur in gemeenschappen wordt verkwanseld? Hoe je het ook wendt of keert, ondanks de pogingen deze dorpen levend te houden, worden er wéér ontmoetingsplaatsen geschrapt, wordt er wéér een stukje 'ziel' weggehaald, ontkent wéér een in deze streek gewortelde instelling haar maatschappelijke verantwoordelijkheid.

En wat zegt de Rabo hierop? 'Ook wij kunnen ons niet onttrekken aan de invloed van maatschappelijke en economische ontwikkelingen. Ook wij zullen efficiënt moeten blijven werken om in de toekomst nog een persoonlijke bank te kunnen zijn.' Het is om ontroerd van te geraken.

En is het feit dat ik in het afgelegen gehucht Harpel - waar de enige winkel al lang is verdwenen, maar we nog wel een schooltje en een dorpshuis hebben - de onheilstijding thuisbezorgd kreeg, een vingerwijzing dat straks ook de bank in het dichtstbijzijnde dorp Vlagtwedde gaat verdwijnen? En daarna in Onstwedde, in Mussel, in Bourtange?

Of is er toch nog hoop? Jazeker, denken, nee wéten ze bij de Rabo, want nadat de dokter en de dominee uit onze dorpen verdwenen, doet nu de Rabo-pastor er zijn intrede. Halleluja! Vergezeld van zijn digitale ouderling - de laptop - komt hij desgevraagd op huisbezoek. Tel uit je winst! Dénken ze, bij de Rabo.
 
Maar de klanten zijn niet gek. Dag Rabo! Dág!! Dág!!!

(Uit woede over het verdwijnen van de kantoren van de Rabobank zegde ik mijn bankrekening daar inderdaad op en stapte ik over op een andere bank. Niet lang daarna sloot ook deze zijn kantoren en nu kan ik nog slechts via internet mijn bankzaken regelen. Dat gaat zo nu en dan met veel frustratie gepaard. Trouwens, het schooltje uit Harpel is ook al verdwenen...)

Van God los

Spotprent in Trouw van 31 oktober 2011



Het CDA is van God los. Vooral door met de PVV te heulen, verloochent de partij steeds vaker de bijbelse waarden en normen.

Op het zaterdag gehouden CDA-congres werd de leden die nog wel geloven in barmhartigheid en naastenliefde, weer eens een rad voor ogen gedraaid. Het ging over Mauro, een totaal verwesterde asielzoeker, die dankzij zijn pleegouders een toekomst in Nederland zou kunnen hebben. Maar aanvragen voor een verblijfsvergunning en adoptie werden door de overheid jarenlang getraineerd. En nu is Mauro achttien jaar en moet hij weg. Op het congres is met grote meerderheid een resolutie aangenomen waarin staat dat het huidige beleid niet strookt met de beginselen van de partij. Mogelijk probeert het intern sterk verdeelde CDA daarom met een onduidelijk studievisum voor Mauro vooral het eigen gezicht te redden en de ‘eenheid’ te bewaren.  

Ronduit walgelijk in dit drama was het optreden van CDA-staatssecretaris Henk Bleker, die afgelopen vrijdag in het tv-programma 'Pauw & Witteman' met verve de rol van Judas speelde. Hij schoof Mauro een briefje toe met de vraag of hij mee wilde naar de voetbalwedstrijd FC Twente – PSV. 'Mooi niet', was de reactie van Mauro. Natuurlijk. Eerst een kus krijgen en dan op het vliegtuig naar Angola gezet worden. God verdoeme het.

Oranjeleed

Op de radio interviewde een verslaggever in Weert een Oranjesupporter.
“Heeft u nog een hand van de koningin gehad?”, vroeg hij. “Nee, helaas niet”, zei de vrouw. “Ook niet van een ander lid van de koninklijke familie?” Er klonk oprechte teleurstelling in haar stem, toen ze antwoordde: “Ook niet.” De reporter gooide het bij zoveel Oranjeleed maar over een andere boeg. “Maar u heeft wel foto’s gemaakt”. Wat laatdunkend zei de vrouw: “Dat heeft mijn vriend gedaan, dus ik hoop maar dat er een paar gelukt zijn”. “En wat bent u nu aan het doen op uw smartphone?” “Ik sms naar mijn dochter dat haar ex-vriend staat te dansen. Dat is wel leuk om te zien. Toch?”