HARBERTS HOEVE

 

Het huis heeft een naam gekregen: Harberts Hoeve.

Het is genoemd naar de laatste boer die hier woonde, Harbert ten Have.

Een eerbetoon aan hem en aan al die boeren die nog met hun handen

en met behulp van paarden een kleinschalig gemengd bedrijf bestierden.

 

 

 

 Willem ten Have, een broer van Harbert en net als hij in deze voormalige
boerderij geboren, zou het naambord eind maart onthullen. Helaas stierf
hij kort daarvoor, 96 jaar oud. Ook hij was boer in hart en nieren,
maar bovenal een groot verteller en een zeer aimabele man, die nog
regelmatig op de fiets naar de akkers bij z'n geboortehuis kwam kijken. 

Gaf hij alsnog zijn zegen via de regenboog?

 

 

(klik eventueel op de foto's om ze te vergroten)

Een kleurrijke Wijkenaar. In memoriam Willem van Hoorn

Willem van Hoorn, Mazijk (met voormalig café
de Hofbuurt) en Grote Kerk

Kleurrijk als zijn schilderijen, dat was Willem van Hoorn. Hij stierf op 30 april jl. op 74-jarige leeftijd.

In de periode dat ik in Wijk bij Duurstede woonde, troffen we elkaar regelmatig. In de kroeg, bij het smartlappenfestival, in Theater Rondeel, het jazzcafé, op feesten en partijen, bij Loek en Dit in de buurtwinkel, op straat, bij elkaar thuis. Geestverwanten waren we. We hielden allebei van taal en humor stond hoog in ons vaandel.

Humor

We hebben samen wat afgelachen. Bijvoorbeeld bij kunstenaarscollectief 'Bosch & Duin', waar we ons best deden model te zitten, maar meer nog toen een van de kunstenaars haar werk exposeerde in die prachtige kroeg 'De Hofbuurt'. Toen Willem en ik daar een pilsje gingen drinken, bleek er op onze portretten al na een dag een rode sticker te zitten. Verkocht! Stille aanbidsters? Of ging het puur om de kunst? L’art pour l’art? Willem volhardde echter in de meest romantische fantasieën. Groot was dan ook de teleurstelling toen later bleek dat Gerard Roest, overigens ook een illustere Wijkenaar, onze beeltenissen had gekocht. Gerard verzamelde alles over Wijk, dus – zo vertelde hij ons – ook ‘bekende’ Wijkenaren. We zagen de grap er wel van in en hebben Gerards aankoop samen beklonken.


Willem en ik na een voorstelling in Theater Rondeel in Wijk bij Duurstede (begin jaren 90)

Journalist
Willem was journalist bij het Utrechts Nieuwsblad, maar heeft in Wijk ook, al dan niet samen met anderen, bijvoorbeeld leden van de 'Kunstkring', menig blad opgericht. ‘Kunstwijzer’ was zo’n tijdschrift en ik herinner me ook nog het kortstondige ‘Koren op de molen’. Ik werkte met plezier aan zijn projecten mee.

Kunstschilder

Als dank voor het openen
van een expositie portretteerde
Willem mij als clown.

Op latere leeftijd begon hij ook te schilderen. Naïef, een woord dat ik met groot respect uitspreek. Een kunsstroming die me bovendien erg aanspreekt. De levenslust en de humor spat van deze kleurrijke schilderijen. Maar ze getuigen ook van een geweldig observatietalent.

Deze dagen kijk ik met nog meer bewondering en eerbied naar zijn creaties in ons huis. Met een warme glimlach ook. Vol van herinneringen aan een lieve, humorvolle, markante man, die bovenal ook een levenskunstenaar was.
Wijk bij Duurstede ziet Willem straks niet meer op zijn karakteristieke wijze door de binnenstad lopen. Hij zal worden gemist. Maar zijn sporen laat hij zeker achter.

Op weg naar Westerwolde

Het tij lijkt te keren. Het nieuwe provinciebestuur van SP, CDA, D66, ChristenUnie
en GroenLinks wil niet langer per decreet opleggen wie met wie moet fuseren bij

de gemeentelijke herindeling. Ook hoeven het niet per se megagemeenten te worden.

Een gunstige ontwikkeling die de kleinschalige cittaslow-gemeente Westerwolde
(Bellingwedde en Vlagtwedde) weer een stapje dichterbij brengt.
Komt 'mien dreum' dan toch uit?

Swingende Bach in Emmen

Orion Ensemble verovert met Bach harten van Emmenaren

Op 26 april konden in Emmen zelfs de decibellen van de kermis op deze koopzondag niet op tegen de onovertroffen muziek van Johann Sebastian Bach. Het Orion Ensemble verzorgde als sluitstuk van het Bachfestival een swingend programma met muziek van dit muzikale genie én door hem geïnspireerde componisten in de Grote Kerk.

Culturele hart
Werd onlangs nog de Matthäus Passion in het culturele hart van Emmen (want zo mogen we de Grote Kerk langzamerhand wel noemen) ten gehore gebracht, dit keer setzten wir Uns nicht mit Tränen nieder, maar liet het Orion Ensemble vooral een vrolijke Bach horen.
Het trio, bestaande uit pianist Leonard Leutscher, violiste Pauline Terlouw en celliste Carla Schrijner opende met een sonate van Bach, gevolgd door zeer diverse, boeiende 'Hommages aan JSB' door Poulenc, Honegger, Rimski-Korsakov en Morricone (ja, die van de filmmuziek van 'Once upon a time in the West').

Muziektheater
Ook het theatrale element ontbrak niet. Na de eerbetonen verlieten de leden van het Orion Ensemble het podium. Een vrouw kwam het podium op om de stoelen en lessenaars voor de gastspelers klaar te zetten. De toneelknecht, denk je dan in de kerk. Totdat ze de contrabas pakte, op een kruk ging zitten en begon te spelen. Het bleek dus Astrid Schrijner te zijn. De celliste en de pianist volgden en samen zetten ze de Goldbergvariaties van Bach in. Daarna schreden Pauline Terlouw, altvioliste Veronika Lénártová en violiste Marie-José Schrijner, voorafgegaan door hun prachtige klanken, al spelend naar het podium.

Een volle Grote Kerk luistert naar het Orion Ensemble en consorten.

Jazz

Het zo ontstane sextet speelde vervolgens 'Bach to me - revisiting J.S. Bach' van Cesare Picco. Hij maakte bijna jazz van het vijfde |Brandenburgs Concert! Verrassend, vernieuwend en verwonderend. Maar ook: mooi.
Na een opzwepende 'Bachanias Brazileiras nr. 5' van Lobo speelden de gedreven en bekwame musici als uitsmijter een van de Brandenburgse Concerten. Deze schreef Bach in Köthen, waar hij aan het hof van vorst Leopold de gelukkigste periode van zijn leven had. Althans volgens Leonard Leutscher, de pianist van het Orion Ensemble, die de werken op sprankelende wijze van een toelichting voorzag. Samen met violiste Pauline Terlouw nam hij ook het initiatief voor het Bachfestival in Emmen.

Hier speelt Cesare Picco zelf als pianist zijn transcriptie

van het vijfde Brandenburgs Concert van Bach (deel 3: Allegro)

Geslaagd Bachfestival
Ik begreep dat ook de andere onderdelen van het Bachfestival, zoals de film 'Mein name ist Bach', het literaire concert (met Sanne Terlouw) 'Bach in, Bach uit' en de Bachmanifestatie voor amateurmusici meer dan geslaagd waren. In ieder geval was dat ook de korte cursus 'Bach binnenste buiten', waar ik zelf aan deelnam en waarbij Leonard Leutscher je kennis liet maken met de vermaarde musicus en componist Bach, maar vooral ook met de mens die Johann Sebastian was: de ene keer himmelhoch jauchzend, dan weer zum Tode betrübt. Net als wij allemaal.

Informatie
Voor informatie over het Orion Ensemble (en o.a. Het Luisterrijk en het Bachfestival in mei in Utrecht) klik hier.

Sonnet veur Westerwol

         
          Mien dreum
   

            Zun komt op bie de knoalen, recht as linioalen,

            n raaiger vlaigt vot om hail langzoam te doalen
            bie kronkelnde Roeten Oa; haarten daanzen
            onderwegens over schiere, oetgestrekte velden.

            n Liester zingt, n doeve koert en n kou hoelt.
            Ales gruit en bluit grofdoadeg. En ik? Ik boeg
            veur de noatuur, cultuur en veur de minsen;
            ik kin mie hier ja gain mooier leven winsen.

            Dít is Westerwol, t laand van mien dreumen,

            de stee woar k allergloependst veul van hol.
            Gain stadskeboal, man vree en stilleghaid.

            Dít is Westerwol, gemainte van mien dreumen,

            mit Haarpel, Olschanze, Smilke, Bennewol.
            Gain stadskeboal, man vree en stilleghaid.

            Hans ter Heijden 

Roeten Oa bie Smilke

 

Weg coulisse

Eigenlijk was het maar een armzalige coulisse,

dat productiebosje achter ons huis, maar je raakt

er onbewust toch op een of andere manier aan gehecht.

Je weet dat het ooit verdwijnt, maar hoopt van niet.

 

 

Nu is het op een haar na geveld. Niet door de storm,

maar door een enorme schaar. Een voor een werden

de bomen zomaar weggeknipt. Au! Weg coulisse.

Onze horizon is verbreed. Kijk, dat dan weer wel.

Bach in Valthermond

Van Bach in de Beetse naar Bach in Valthermond. In het kerkje 'Opwaarts!' in Sellingerbeetse lieten Mark Schimmel (gitaar) en Patrieck Bonnet (klarinet) zich op 8 maart bij de presentatie van 'Ter Apel zien en dan sterven' door Bach inspireren bij hun bewerking van het langzame deel uit diens dubbelconcert voor viool.
Gisteren vertolkte pianist Hannes Minnaar in Concertboerderij 'Onder de linden' in Valthermond transcripties van onder meer Frans Liszt, Sergei Rachmaninoff en Vaughan Williams. Minnaar wist in zijn spel gevoel en virtuositeit volledig in balans te brengen. Een sublieme prestatie die diep respect afdwong.

De door Hannes Minnaar vertolkte transcripties zijn

uitgebracht op de cd Bach inspirations. Vrijwel

alle nummers werden in Valthermond gespeeld.

 

Nun komm' der Heiden Heiland
Kijk en luister naar J.S. Bachs "Nun komm' der Heiden Heiland" (BWV 659) in de bewerking van Feruccio Busoni, wonderschoon gespeeld door Hannes Minnaar. Hemelse muziek.

Rian de Waal
Pianist Rian de Waal (1958 - 2011) stond samen met zijn vrouw, mezzo-sopraan Marion van den Akker, aan de wieg van Concertboerderij 'Onder de linden' in Valthermond, waar door de Stichting Klassiek in 't Veen regelmatig recitals en concerten worden geprogrammeerd. De Waal voltooide kort voor zijn dood een imposante studie over transcripties onder de titel Methamorphoses.