t Kon minder: een negen-en-een-half!

Voordat ik in de bovenbouw van havo/vwo met de literatuurlessen begon, gaf ik eerst altijd een algemene inleiding op de kunsten. Vanzelfsprekend kwam ook de muziek aan bod. Voorbeelden liet ik via YouTube zien en horen. Van Bach tot Bløf.

Bach
Toen ik zo'n jaar of zeven geleden in havo-4 het slotkoraal uit de Matthäus Passion ('Wir setzen uns mit tränen nieder') had laten horen, kwam na de les Mark Schimmel naar me toe. "Wat is dat mooi, meneer", zei hij. "Is nait verkeerd". Mark hield veel van muziek en speelde gitaar in een bandje. Omdat we onze liefde voor Bach deelden, speelden we tijdens het Open Podium van de RSG Ter Apel - als 'The Bach Boys' - een Bourrée van Bach. Hij op gitaar, ik op piano. We waren de enigen die klassieke muziek speelden, maar kregen een hartverwarmend applaus.


 The Bach Boys spelen een Bourrée van Bach op de RSG Ter Apel (2008?).

Eindexamenconcert
Op 22 juni jl. woonden we het eindexamenconcert van Mark (conservatorium ArtEZ, Zwolle) bij. Mark volgde de richting jazz/pop en had voor deze gelegenheid een band samengesteld met contrabas, saxofoon/klarinet, slagwerk en natuurlijk speelde hijzelf op verschillende gitaren. Het was een piekervaring! Mark schotelde ons een zeer gevarieerd programma voor, natuurlijk met swingende jazz, maar ook met popsongs en zelfs een Groningstalig lied. Virtuoos speelde hij gitaar en zong hij zijn liedjes. En ook dat kan hij geweldig! Erg mooi vond ik dat hij het gedicht 'De dood en de tuinman' van Kees Stip zong. Op mijn verzoek had hij in het Kees Stipjaar 2013 teksten van Stip op muziek gezet en deze tijdens het Stipfestival gezongen. Het vers werd nu niet alleen begeleid door gitaar, maar ook - heel ingetogen - door klarinet en contrabas.


Mark (links) en zijn band

Staande ovatie
Tijdens het concert traden ook enkele zangeressen op en een trompettist. Een - terechte - staande ovatie viel Mark (en natuurlijk de andere voortreffelijke musici) in een volle Dommerholtzaal van schouwburg Odeon in Zwolle ten deel.

Mark en zangeres Jantsje Procee

Een half uur na de presentatie kwam de examencommissie naar beneden. Deze vond het een (bijna) perfect eindexamenconcert en de muziekwereld zou nog veel van deze begenadigde zanger-gitarist Mark Schimmel horen. Cijfer: 9,5!

Ook tijdens de presentatie van mijn boekje 'Ter Apel zien en dan sterven'

in maart, zong Mark o.a. 'De dood en de tuinman' van Kees Stip.

Rechts Patrieck Bonnet, ook van de partij bij het eindexamenconcert van Mark

(en inmiddels ook afgestudeerd: saxofoon en klarinet).



Drs. P naar gene zijde

Vonk in Trouw, 15 juni 2015

Drs. P  ging met de veerpont heen, maar komt niet weer. Hij blijft definitief aan gene zijde. Als 'lichte letterheer' laat hij een uniek, taalrijk oeuvre na.


Zelfgeschreven rouwadvertentie - in de vorm van
een 'ollekebolleke' - in de Volkskrant van 16 juni 2015

Luister en kijk hier naar De Veerpont

De Kees Stip Cultuurfabriek?

De voormalige melkfabriek in Laude (foto: Herman Janssen)

 

In mijn boekje Ter Apel zien en dan sterven over de Groninger jaren van dichter Kees Stip, pleitte ik er al voor: maak van de oude melkfabriek in Laude een cultuurfabriek. En wat mij betreft dan de Kees Stip Cultuurfabriek.

Nu komt de 'Stichting Expeditie Westerwolde' met dat briljante idee. Mijn zegen hebben ze. En als het lukt, vergeef ik ze die rare move om als Westerwoldse stichting in het Oldambt onder die vlag een brasserie te beginnen. Een keer vreemdgaan zie ik dan graag door de vingers.

 

HARBERTS HOEVE

 

Het huis heeft een naam gekregen: Harberts Hoeve.

Het is genoemd naar de laatste boer die hier woonde, Harbert ten Have.

Een eerbetoon aan hem en aan al die boeren die nog met hun handen

en met behulp van paarden een kleinschalig gemengd bedrijf bestierden.

 

 

 

 Willem ten Have, een broer van Harbert en net als hij in deze voormalige
boerderij geboren, zou het naambord eind maart onthullen. Helaas stierf
hij kort daarvoor, 96 jaar oud. Ook hij was boer in hart en nieren,
maar bovenal een groot verteller en een zeer aimabele man, die nog
regelmatig op de fiets naar de akkers bij z'n geboortehuis kwam kijken. 

Gaf hij alsnog zijn zegen via de regenboog?

 

 

(klik eventueel op de foto's om ze te vergroten)

Een kleurrijke Wijkenaar. In memoriam Willem van Hoorn

Willem van Hoorn, Mazijk (met voormalig café
de Hofbuurt) en Grote Kerk

Kleurrijk als zijn schilderijen, dat was Willem van Hoorn. Hij stierf op 30 april jl. op 74-jarige leeftijd.

In de periode dat ik in Wijk bij Duurstede woonde, troffen we elkaar regelmatig. In de kroeg, bij het smartlappenfestival, in Theater Rondeel, het jazzcafé, op feesten en partijen, bij Loek en Dit in de buurtwinkel, op straat, bij elkaar thuis. Geestverwanten waren we. We hielden allebei van taal en humor stond hoog in ons vaandel.

Humor

We hebben samen wat afgelachen. Bijvoorbeeld bij kunstenaarscollectief 'Bosch & Duin', waar we ons best deden model te zitten, maar meer nog toen een van de kunstenaars haar werk exposeerde in die prachtige kroeg 'De Hofbuurt'. Toen Willem en ik daar een pilsje gingen drinken, bleek er op onze portretten al na een dag een rode sticker te zitten. Verkocht! Stille aanbidsters? Of ging het puur om de kunst? L’art pour l’art? Willem volhardde echter in de meest romantische fantasieën. Groot was dan ook de teleurstelling toen later bleek dat Gerard Roest, overigens ook een illustere Wijkenaar, onze beeltenissen had gekocht. Gerard verzamelde alles over Wijk, dus – zo vertelde hij ons – ook ‘bekende’ Wijkenaren. We zagen de grap er wel van in en hebben Gerards aankoop samen beklonken.


Willem en ik na een voorstelling in Theater Rondeel in Wijk bij Duurstede (begin jaren 90)

Journalist
Willem was journalist bij het Utrechts Nieuwsblad, maar heeft in Wijk ook, al dan niet samen met anderen, bijvoorbeeld leden van de 'Kunstkring', menig blad opgericht. ‘Kunstwijzer’ was zo’n tijdschrift en ik herinner me ook nog het kortstondige ‘Koren op de molen’. Ik werkte met plezier aan zijn projecten mee.

Kunstschilder

Als dank voor het openen
van een expositie portretteerde
Willem mij als clown.

Op latere leeftijd begon hij ook te schilderen. Naïef, een woord dat ik met groot respect uitspreek. Een kunsstroming die me bovendien erg aanspreekt. De levenslust en de humor spat van deze kleurrijke schilderijen. Maar ze getuigen ook van een geweldig observatietalent.

Deze dagen kijk ik met nog meer bewondering en eerbied naar zijn creaties in ons huis. Met een warme glimlach ook. Vol van herinneringen aan een lieve, humorvolle, markante man, die bovenal ook een levenskunstenaar was.
Wijk bij Duurstede ziet Willem straks niet meer op zijn karakteristieke wijze door de binnenstad lopen. Hij zal worden gemist. Maar zijn sporen laat hij zeker achter.

Op weg naar Westerwolde

Het tij lijkt te keren. Het nieuwe provinciebestuur van SP, CDA, D66, ChristenUnie
en GroenLinks wil niet langer per decreet opleggen wie met wie moet fuseren bij

de gemeentelijke herindeling. Ook hoeven het niet per se megagemeenten te worden.

Een gunstige ontwikkeling die de kleinschalige cittaslow-gemeente Westerwolde
(Bellingwedde en Vlagtwedde) weer een stapje dichterbij brengt.
Komt 'mien dreum' dan toch uit?

Swingende Bach in Emmen

Orion Ensemble verovert met Bach harten van Emmenaren

Op 26 april konden in Emmen zelfs de decibellen van de kermis op deze koopzondag niet op tegen de onovertroffen muziek van Johann Sebastian Bach. Het Orion Ensemble verzorgde als sluitstuk van het Bachfestival een swingend programma met muziek van dit muzikale genie én door hem geïnspireerde componisten in de Grote Kerk.

Culturele hart
Werd onlangs nog de Matthäus Passion in het culturele hart van Emmen (want zo mogen we de Grote Kerk langzamerhand wel noemen) ten gehore gebracht, dit keer setzten wir Uns nicht mit Tränen nieder, maar liet het Orion Ensemble vooral een vrolijke Bach horen.
Het trio, bestaande uit pianist Leonard Leutscher, violiste Pauline Terlouw en celliste Carla Schrijner opende met een sonate van Bach, gevolgd door zeer diverse, boeiende 'Hommages aan JSB' door Poulenc, Honegger, Rimski-Korsakov en Morricone (ja, die van de filmmuziek van 'Once upon a time in the West').

Muziektheater
Ook het theatrale element ontbrak niet. Na de eerbetonen verlieten de leden van het Orion Ensemble het podium. Een vrouw kwam het podium op om de stoelen en lessenaars voor de gastspelers klaar te zetten. De toneelknecht, denk je dan in de kerk. Totdat ze de contrabas pakte, op een kruk ging zitten en begon te spelen. Het bleek dus Astrid Schrijner te zijn. De celliste en de pianist volgden en samen zetten ze de Goldbergvariaties van Bach in. Daarna schreden Pauline Terlouw, altvioliste Veronika Lénártová en violiste Marie-José Schrijner, voorafgegaan door hun prachtige klanken, al spelend naar het podium.

Een volle Grote Kerk luistert naar het Orion Ensemble en consorten.

Jazz

Het zo ontstane sextet speelde vervolgens 'Bach to me - revisiting J.S. Bach' van Cesare Picco. Hij maakte bijna jazz van het vijfde |Brandenburgs Concert! Verrassend, vernieuwend en verwonderend. Maar ook: mooi.
Na een opzwepende 'Bachanias Brazileiras nr. 5' van Lobo speelden de gedreven en bekwame musici als uitsmijter een van de Brandenburgse Concerten. Deze schreef Bach in Köthen, waar hij aan het hof van vorst Leopold de gelukkigste periode van zijn leven had. Althans volgens Leonard Leutscher, de pianist van het Orion Ensemble, die de werken op sprankelende wijze van een toelichting voorzag. Samen met violiste Pauline Terlouw nam hij ook het initiatief voor het Bachfestival in Emmen.

Hier speelt Cesare Picco zelf als pianist zijn transcriptie

van het vijfde Brandenburgs Concert van Bach (deel 3: Allegro)

Geslaagd Bachfestival
Ik begreep dat ook de andere onderdelen van het Bachfestival, zoals de film 'Mein name ist Bach', het literaire concert (met Sanne Terlouw) 'Bach in, Bach uit' en de Bachmanifestatie voor amateurmusici meer dan geslaagd waren. In ieder geval was dat ook de korte cursus 'Bach binnenste buiten', waar ik zelf aan deelnam en waarbij Leonard Leutscher je kennis liet maken met de vermaarde musicus en componist Bach, maar vooral ook met de mens die Johann Sebastian was: de ene keer himmelhoch jauchzend, dan weer zum Tode betrübt. Net als wij allemaal.

Informatie
Voor informatie over het Orion Ensemble (en o.a. Het Luisterrijk en het Bachfestival in mei in Utrecht) klik hier.