Zaterdag 25 februari jl. traden zanger-gitarist Mark Schimmel en ik met ons literair-muzikale programma 'Leerling & Meester' op in De Theaterboerderij in Ekehaar. Hier werd een 'themaconcert' gehouden met als titel 'Er gaat niets boven ...'. Ook Wim Westerman liet van zich horen, zowel op orgel als op het herontdekte harmonium. Het was een middag vol gedichten, korte verhalen, liedjes en instrumentale muziek. Een mooie ervaring in een knus theater! De Theaterboerderij plaatste een foto-impressie op Facebook. Met dank aan fotograaf Piet Louwes.
dinsdag 28 februari 2017
vrijdag 24 februari 2017
Tussen de rails (2)
Niet te geloven
Regelmatig reis ik over Zutphen, een van mijn vorige
woonplaatsen. Soms stap ik hier uit voor een wandeling door de prachtige
binnenstad. Vrijwel nooit kan ik de verleiding weerstaan om dan even in de
Turfstraat bij Van Someren & Ten Bosch, boekverkopers sinds 1844, binnen te
lopen. Het is een boekwinkel zoals een boekwinkel moet zijn. Met de nieuwste
uitgaven op het gebied van literatuur, beeldende kunst, filosofie, enz. Een
boekwinkel zoals Willy Belinfante deze in haar kleurenetsen verbeeldde: vol boeken en mensen die
daarin bladeren, lezen, kijken. Met belezen boekverkopers die liefde voor hun
vak uitstralen.
Nooit verlaat ik de winkel zonder een aankoop. Laatst
liet ik mij verleiden door de prachtige gedundrukte uitgave van Van Oorschot
met de beste gedichten, verhalen en columns van Remco Campert: Compact.
Campert, de enige nog levende dichter van de Vijftigers en als 87-jarige nog steeds columnist van de Volkskrant.
Hij schreef beroemd geworden zinnen als ‘Je stampte met je voet op de grond en
er was een feest’; ‘Poëzie is een daad’; ‘Alles zoop en naaide’. De laatste is een
versregel uit het gedicht ‘Niet te geloven’. Het staat ook in Compact. Ik las het in de trein terug
naar Westerwolde. Tussen Mariënberg en Gramsbergen.
niet te geloven
(Oorspronkelijk gepubliceerd in ‘Dit gebeurde overal’, 1962)

Vanuit het Noorden reis ik nogal eens per trein door
het land, onderweg naar een ontmoeting met deze of gene. Ik vind treinreizen
absoluut geen straf, integendeel. Misschien komt dat ook wel omdat mijn
overgrootvader conducteur, mijn opa elektricien en mijn vader ambtenaar bij de
Nederlandse Spoorwegen was. Ik kom dus uit een echte spoorfamilie en ben nog
net niet tussen de rails geboren.


niet te geloven
Niet te
geloven
dat ik knaap nog
een vers schreef over de
zilverwitheid van een berkestam
en om mij heen
grootse dronkenschap
van de bevrijding
het water was whisky geworden.
Alles zoop en naaide
heel Europa was één groot matras
en de hemel het plafond
van een derderangshotel.
En ik bedeesde jongeling
moest nodig
de reine berk bezingen
en zijn bescheiden bladerpracht.
Remco Campert
dat ik knaap nog
een vers schreef over de
zilverwitheid van een berkestam
en om mij heen
grootse dronkenschap
van de bevrijding
het water was whisky geworden.
Alles zoop en naaide
heel Europa was één groot matras
en de hemel het plafond
van een derderangshotel.
En ik bedeesde jongeling
moest nodig
de reine berk bezingen
en zijn bescheiden bladerpracht.
Remco Campert
(Oorspronkelijk gepubliceerd in ‘Dit gebeurde overal’, 1962)

Afgebeelde kleurenets Willy Belinfante (1922-2014): Wie leest, leeft.
Voor website van Van Someren & Ten Bosch, boekverkopers in Zutphen sinds 1844, klik hier.
Voor website van Van Someren & Ten Bosch, boekverkopers in Zutphen sinds 1844, klik hier.
donderdag 16 februari 2017
woensdag 15 februari 2017
Tussen de rails
Pipo
Met de trein reisde ik naar Ede en daar bezocht ik mijn vader (96). Hij zat met medebewoners in de huiskamer van het verpleeghuis. Er werd een quiz gehouden. “Wat is het beroep van Pipo?” Grote stilte. De vrijwilligster begon opgewekt te zingen: ‘Pipo de clown en Mammaloe’, en riep: “Ik herhaal, wat is het beroep van Pipo?” Het bleef weer stil, tot een beverig damesstemmetje mompelde: “Ik zou het niet weten”.
Met de trein reisde ik naar Ede en daar bezocht ik mijn vader (96). Hij zat met medebewoners in de huiskamer van het verpleeghuis. Er werd een quiz gehouden. “Wat is het beroep van Pipo?” Grote stilte. De vrijwilligster begon opgewekt te zingen: ‘Pipo de clown en Mammaloe’, en riep: “Ik herhaal, wat is het beroep van Pipo?” Het bleef weer stil, tot een beverig damesstemmetje mompelde: “Ik zou het niet weten”.
Mijn vader liet het
allemaal over zich heen komen, zoals hij de laatste jaren alles ogenschijnlijk aan zich voorbij laat
gaan. Met zijn rijzige gestalte zat hij als een ledenpop in zijn rolstoel. Mijn
wijze vader, die altijd zoveel wist en anders de Winkler Prinsencyclopedie
wel binnen handbereik had.
Bij mijn vertrek was er toch iets van herkenning en ook de veertig jaren die hij bij NS werkte, bleken hun sporen nagelaten te hebben. “Pa, ik ga weer hoor!”, riep ik in zijn oor. Hij tastte blindelings naar zijn horloge en tuurde naar de extra grote cijfers. Toen verbrak hij het grote zwijgen en vroeg, luid en duidelijk: “Hoe laat vertrekt je trein naar Groningen?”
Bij mijn vertrek was er toch iets van herkenning en ook de veertig jaren die hij bij NS werkte, bleken hun sporen nagelaten te hebben. “Pa, ik ga weer hoor!”, riep ik in zijn oor. Hij tastte blindelings naar zijn horloge en tuurde naar de extra grote cijfers. Toen verbrak hij het grote zwijgen en vroeg, luid en duidelijk: “Hoe laat vertrekt je trein naar Groningen?”
Hans ter Heijden
Abonneren op:
Posts (Atom)